What happened to Tom Foster?

agora xa se me confunden os sucesos e

dende esta cama non podo estirar ben as pernas e

por iso os pensamentos se me revolven

dixeron que saíches teso como un pao e
que os ollos se fixeron tan pequenos que
tiñas un aspecto cómico

ou pareceumo a min?

agora xa me ven ás mans esa forza que me atrapa
agora xa che vexo rindo diante de min e sinto a pel tremer
agora xa te devolvo un sorriso e estoupo de verdade

que fermoso pelo e como se manchou todo de branco!
canta auga na miña roupa ao rematar!
e unha dor nos brazos que me acompaña aínda hoxe

e ti dentro
conxelado
tan marabilloso o volverte ver 
            tan só uns intres máis tarde
tan quedo
pero coa mirada chorando

e logo xa ves
que mágoa de cadáver!
eterno como poderías ter sido
podreces na terra
e eu na cadea


[Sabela Rodríguez Lorenzo]

vou vomitarche enriba pra que vexas de que estou feita.

por dentro      teño picos
       que se cravan ao agacharme.

a pel que me cobre
       fíxena do ventre dos meus peitos

e as portas máis escuras son
                           só
       debuxos que non levan a ningures


ves agora?

teño dentes agasallo dos animais
             que me morden cando non miro

as mulleres que me habitan non se atreven
                                               nunca
                      a falarme

e os pés desfanse en canto piso a area


velo?

cando corto os músculos
           soan como mordazas de carne húmida

e porque sego tendo pestanas
                     recoñezo
                                cando
                                       mintes

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

Se che gusta algo e sabes explicar por qué,
probablemente non che guste demasiado.

que me corten

que me corten dunha soa e potente labazada.

abrupta e visceral,

negra no interior e transparente superficie

que me corten

chámaos

reúne a centos

que se acheguen todos eles

uns que miren e os outros

que me corten

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

o que me importa

a materia orgánica

os desexos que non se cumpren

os cristais rotos

a luz

do sol e lúa

os soños

as miradas perdidas

o que non me importa

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

era un pequeno anaco de pel que remataba en punta

o que cortaba as follas

unha punta temida por lobos e raposos

mais era paciente e non perseguía a ninguén

os lobos

eu nunca vira un lobo ata que cheguei a esta fría terra

eu nunca vira un lobo mais coñecía os nomes de todos eles

e eles o meu

sabela, sabela

chamaban de noite

e mantiña os ollos ben abertos para espantalos

as miñocas

atraentes animais.

nunca todo o vermellas que poderían ser porque non teñen sangue coma nós

pero sempre dividíndose grazas á miña man asasina

debuxan co seu corpo o comezo do meu nome

a denociña

ela é unha soa

só unha a que mora en todas as tobeiras

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

ni dios ni amo

Y dije: “Sí, señor”.

A lo que me contestó:

“Aquí no hay señor,

aquí no tenemos ni dios ni amo”.

José Luis Sampedro.

os donos das persoas vomitaron o cascallo

e as cunchas todas da praia erixíronse de novo

en arquitectónicas criaturas

degolaron aos miróns que respondían a todo que si

logo de que accederan á súa propia execución

os foraxidos non puideron continuar

porque lles quedaron nas pernas atoados os ollos

e as pernas nos ollos

e viceversa

a cotra de merda nas paredes semellaba chorar esterco

e todos todos admiraron ese cheiro

saben ben dende entón que un sinal de deus aparece sempre como unha mentira

unha muller derrotada

ou de noite.

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

London

ao principio as cidades eran negras

despois apareciches ti

e deseñaches o que lle chegou a ser londres

e todo o demais

dende entón as figuras toman forma nesta urbe

contracción silencio

un xemido

e a cidade outra vez

despois das persoas veñen túneles longos

e un ruído

despois dos ruídos están os paxaros e despois a luz e a cor

verde

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

The ghost

White slippery movements

          silent

                       and cold

The ghost has come to your night

                 to make you frightened

like a harmless child

Keep your eyes wide open

watch the ghost dance for you

It is bright, and dark

it'll be over when it's blue.

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

Que calado tiñamos que podemos darnos a volta como un calcetín.

Stones

You can stop picking stones out of my belly

         you can

risk a little bit more and

                                hopefully

stand still for ages

staring   the       trees           move

Since the path is unbroken

                 and

mornings come to warn     the nights

the last chance to                                          loneliness

                  is

rolling to the next moment

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

Un neno que perdeu un zapato

Pasa inmediatamente a chamarse "O neno que perdeu un zapato".

Procedemos, agora si, a relatar os acontecementos.

Día 1

 Un neno (ou o neno)

sae da porta dunha casa que se continúa verticalmente co cumio dun monte.

O neno,

co camiñar lixeiro propio da idade que teña,

 diríxese ao pé dunha árbore enorme.

Ao chegar,

axeónllase devagar e rabuña suavemente na terra.

Día 2

Un neno,

o mesmo neno,

fronte á mesma árbore,

abanea fortemente as mans.

Continúa durante uns minutos

e interrómpese de golpe.

Baixa as mans e volve á casa.

Día 3

O neno dá voltas arredor da árbore

debuxando cun pao unha liña no solo.

Solta o pao e volve a casa.

O último día

O neno sae da casa,

diríxese á árbore,

alcánzaa,

chántase en fronte dela.

Tras unha breve e intensa axitación da escena

 o neno comeza a ser absorbido pola Terra.

A Terra,

pola súa parte,

cuspe auga con forza.
Axiña o neno desaparece,
quedando tan só un zapato ao carón dunha árbore enorme.




[Sabela Rodríguez Lorenzo]

O creador

Incluso ao máis impuro ateo lle resulta tentador xogar coa idea dun creador -chamarlle deus ou non é irrelevante para o caso- de quen facer unha pantomima, un humanizado ser enchoupado da torpeza entrañable da especie.

Recoñezo descubrirme unha e outra vez invocando, culpando, agradecendo ou sinxelamente sinalando ao ubicuo e indecente que lavou as mans das que se lle escapou todo isto. Ui, xa me volveu pasar.

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

A importancia de ser raro

Por raro poden entenderse moitas cousas, pero poucas palabras fan referencia con máis sinxeleza e suavidade a un estado e orde das cousas que lle resulta tan absorbente ao meu cerebro.

As cousas raras, por definición pouco habituais ou que se saen da norma, escapan da marxe real do que nos rodea e quedan varadas na outra beira, agardando por unha mirada que as rescate, quizais para apreciala gardada con receo, ou quizais pra devolvela suavemente á súa orixe.


 [Sabela Rodríguez Lorenzo]

Tapa pin-up

Rouboume as pezas porque non as gardara

e gardoumas pra que non mas roubaran

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

O gato máis negro bailou hoxe ao meu redor
o gato máis negro

A pelaxe brillaba de emoción
fitaban os ollos verdes
e o gato máis negro bailaba pra min

Vira pra unha beira
frégase no chan

                  e dun chimpo

cruza por diante miña

Detense un intre

achégome a el

                  e volve voar cara un coche

Segue os meus pasos

xoga cos pés 

sorrí a felina mirada

Baila pra min

o gato máis negro

e máis fermoso

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

I want you to notice
When I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep, I'm a weirdo.
What the hell am I doing here?
I don't belong here.

[Radiohead]

Noticia

 

Aos andeis non lles hai que limpar o po por baixo.

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

In the blossom Sunday
where the bodies lay
you gotta stay quiet
you gotta stay quiet

Rough edges
tried to kill me last night
and you just stared
trying to reach nobody

[Sabela Rodríguez Lorenzo]