sábado, 10 de marzo de 2012
martes, 6 de marzo de 2012
O futuro
todo está quedo
as mulleres do fondo recollen as moedas que caen do ceo
e os homes
rabuñan con forza as incrustadas no chan
a luz que entra pola fiestra non abonda pra iluminarme as mans
e búscome os dedos desesperada
non están, penso
non están
pero actúo con calma
estendo a man, entón
sen dedos abro a man
e as moedas caen ao baleiro
sen facer ruído ningún
árdenme os ollos e ningúen di nada
pero todos miran
miran como agroman as lapas da máis negra brancura
[Sabela Rodríguez Lorenzo]
lunes, 5 de marzo de 2012
A cortina
A cortina como memoria afeita a ser fatal
a ser culpable
a cortina que baila cando se deixa levar, nunca soa.
Recordabas o tacto, a súa pesadez
o cheiro era familiar, tamén, como a cor.
Prendíchela con forza na man pechando tanto os puños...
ata faceres sangue que ninguén notou camuflado na pelaxe
da cortina.
Coñecías xa ese desacougo.
Falouche unha voz dende atrás que repetía
ola ola ola
e diante túa respostaban
ola ola ola
e ti no medio
con medo
mollando a cortina.
[Sabela Rodríguez Lorenzo]
martes, 7 de febrero de 2012
viernes, 30 de septiembre de 2011
Son inconsciente
mirando pra unha pernas que nunca van correr ao meu favor
porque se intentase mirar máis de seguro a néboa había desviarme
parece que cara ti hai un pasadizo perigoso
ateigado de enganos de maxia pagá
de negros escuros
de disparos que acertan
de individuos estranos que me miran de reollo
e que te miran a ti como bicando o ceo
porque sabes que lles gustas
e cada pé que me une ao chan é unha cadea potente que me imanta o corpo
e cada esfera interrogante unha chamada ancestral
que comezou agora
e rematará en desgraza
[Sabela Rodríguez Lorenzo]
domingo, 17 de julio de 2011
Gioconda Belli
Consuelo para la temporalidad
Somos como las plantas:
Nuestra piel es hoja y nervadura
de pasiones hermosas
Que bailan sin cesar.
somos danza y danzar en el viento
Es potestad de nuestras piernas sin raíces.
Todo cambia y nada permanece.
En el otoño, el follaje se desprende amarillo;
Llueve oro en el atardecer.
No habría vida sin muerte.
No seríamos cuanto somos
si la conciencia no guardara experiencias ajenas
que misteriosamente se aposentan
en el aire interior cuya esencia desconocemos.
Y, sin embargo, así como Blake dijo:
"La eternidad está enamorada de la fabricación del tiempo".
Es inevitable enamorarse de la creación
y sentir el dolor de no ser inmortales.
¡Ven!
Abandona el rencor por lo incomprensible.
porque la vida se alimenta de la vida,
hemos de arder en la pira funeraria sin perecer.
cantos y mitos nos sobrevivirán,
como sobrevive el árbol
que talado y yerto me sirve de apoyo
para escribir esta reflexión.
La experiencia de la vida es la pasión de beberla
hasta la embriaguez.
Amar, cantar, decir versos hermosos
y luego
dormir.
[Gioconda Belli]
viernes, 1 de julio de 2011
colmillos de elefante
non son agresiva e fasme saber que te decataches
rompo lanzas a favor das cunchas e crávoas fondo na area
bailo raro
toc, toc as pedriñas tamén bailan
mírasme de cando en vez pra asegurarte de que sigo aí
gracias
ofreces grandes praceres e respectas que te esmague co meu corpo
camiño sobre ti, lixeira
busco cairos
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
