era un pequeno anaco de pel que remataba en punta

o que cortaba as follas

unha punta temida por lobos e raposos

mais era paciente e non perseguía a ninguén

os lobos

eu nunca vira un lobo ata que cheguei a esta fría terra

eu nunca vira un lobo mais coñecía os nomes de todos eles

e eles o meu

sabela, sabela

chamaban de noite

e mantiña os ollos ben abertos para espantalos

as miñocas

atraentes animais.

nunca todo o vermellas que poderían ser porque non teñen sangue coma nós

pero sempre dividíndose grazas á miña man asasina

debuxan co seu corpo o comezo do meu nome

a denociña

ela é unha soa

só unha a que mora en todas as tobeiras

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

ni dios ni amo

Y dije: “Sí, señor”.

A lo que me contestó:

“Aquí no hay señor,

aquí no tenemos ni dios ni amo”.

José Luis Sampedro.

os donos das persoas vomitaron o cascallo

e as cunchas todas da praia erixíronse de novo

en arquitectónicas criaturas

degolaron aos miróns que respondían a todo que si

logo de que accederan á súa propia execución

os foraxidos non puideron continuar

porque lles quedaron nas pernas atoados os ollos

e as pernas nos ollos

e viceversa

a cotra de merda nas paredes semellaba chorar esterco

e todos todos admiraron ese cheiro

saben ben dende entón que un sinal de deus aparece sempre como unha mentira

unha muller derrotada

ou de noite.

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

London

ao principio as cidades eran negras

despois apareciches ti

e deseñaches o que lle chegou a ser londres

e todo o demais

dende entón as figuras toman forma nesta urbe

contracción silencio

un xemido

e a cidade outra vez

despois das persoas veñen túneles longos

e un ruído

despois dos ruídos están os paxaros e despois a luz e a cor

verde

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

The ghost

White slippery movements

          silent

                       and cold

The ghost has come to your night

                 to make you frightened

like a harmless child

Keep your eyes wide open

watch the ghost dance for you

It is bright, and dark

it'll be over when it's blue.

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

Que calado tiñamos que podemos darnos a volta como un calcetín.

Stones

You can stop picking stones out of my belly

         you can

risk a little bit more and

                                hopefully

stand still for ages

staring   the       trees           move

Since the path is unbroken

                 and

mornings come to warn     the nights

the last chance to                                          loneliness

                  is

rolling to the next moment

[Sabela Rodríguez Lorenzo]

Un neno que perdeu un zapato

Pasa inmediatamente a chamarse "O neno que perdeu un zapato".

Procedemos, agora si, a relatar os acontecementos.

Día 1

 Un neno (ou o neno)

sae da porta dunha casa que se continúa verticalmente co cumio dun monte.

O neno,

co camiñar lixeiro propio da idade que teña,

 diríxese ao pé dunha árbore enorme.

Ao chegar,

axeónllase devagar e rabuña suavemente na terra.

Día 2

Un neno,

o mesmo neno,

fronte á mesma árbore,

abanea fortemente as mans.

Continúa durante uns minutos

e interrómpese de golpe.

Baixa as mans e volve á casa.

Día 3

O neno dá voltas arredor da árbore

debuxando cun pao unha liña no solo.

Solta o pao e volve a casa.

O último día

O neno sae da casa,

diríxese á árbore,

alcánzaa,

chántase en fronte dela.

Tras unha breve e intensa axitación da escena

 o neno comeza a ser absorbido pola Terra.

A Terra,

pola súa parte,

cuspe auga con forza.
Axiña o neno desaparece,
quedando tan só un zapato ao carón dunha árbore enorme.




[Sabela Rodríguez Lorenzo]